Rośliny rzepaku ozimego wymagają skracania niezależnie do tego, czy zostały wysiane odmiany mieszańcowe, czy populacyjne. Odmiany hybrydowe mają z reguły dużo większą dynamikę wzrostu, więc są bardziej narażone na nadmierne wyniesienia pąka wierzchołkowego ponad powierzchnię gruntu. Jest to zjawisko bardzo niekorzystne, ponieważ obniża zimotrwałość roślin — zwiększa ryzyko wymarznięcia plantacji.
Firmy hodowlane przygotowują odmiany pod kątem optymalizacji cech użytkowych. Jedną z nich jest optymalne nadanie dynamiki wzrostu roślinom rzepaku w okresie jesiennym bez utraty szybkiej zdolności regeneracji roślin wiosną. Odmiana rzepaku LID Hello, która jest nowością w 2025, ma zakodowany w genach naturalnie nisko osadzony pąk wierzchołkowy, bez tendencji do jego nadmiernego wyniesienia. Pomimo tej cechy użytkowej odmiana ta wymaga również skracania jesienią oraz regulacji pokroju wiosną.
Substancje z grupy triazoli wykorzystywane są powszechnie do ochrony roślin przed chorobami. Jednak nie wszystkie związki sklasyfikowane w tej grupie mają działanie grzybobójcze. Przykładem takiej substancji jest paklobutrazol, który w środkach ochrony roślin określany jest jako związek zaliczany do regulatorów wzrostu i rozwoju roślin. Paklobutrazol obecnie nie jest dostępny w produktach samodzielnie, ale jest składnikiem mieszanin formulacyjnych z innym triazolem difenkonazolem.
Osobną grupę stanowią substancje czynne zaliczane do triazoli, które nie wpływają na pokrój roślin rzepaku, ale mają bardzo dobre działanie grzybobójcze. W tej grupie znajdują się środki grzybobójcze, które zawierają tylko w swoim składzie difenkonazol oraz protiokonazol.
Do skracania rzepaku oraz jego ochrony przed chorobami bardzo często wykorzystywane są dwie substancje czynne: metkonazol, oraz tebukonazol. Swoją dużą popularność zawdzięczają połączeniu obu funkcjonalności. Mogą być stosowane samodzielnie w pełnych dawkach określonych w etykiecie produktu lub w mieszaninach zbiornikowych.
Fungicyd Sierra 60 SL zawiera metkonazol i może być aplikowany jesienią w dawce do 1 l/ha samodzielnie lub w rozwiązaniu z tebukonazolem (np. Syrius 250 EW). Wówczas oba produkty rekomendowane są w dawce 0,5 l/ha
Jeżeli celem aplikacji fungicydów jest jednoczesne skracanie rzepaku ozimego i ochrona przed chorobami wówczas optymalny czas na zastosowanie produktów przypada w fazie od 4. do 6. liścia rzepaku. Środki grzybobójcze nieskracające (zawierające difenkonazol lub protiokonazol) mogą być aplikowane w każdej fazie rozwojowej, na którą pozwala etykieta fungicydu.
Ze względu na swoje szerokie właściwości substancje czynne z grupy triazoli są powszechnie stosowanie w jesiennej agrotechnice rzepaku ozimego. W zależności od celu zabiegu, fazy rozwojowej oraz stanu plantacji, można wybrać środek grzybobójczy dostosowany do aktualnych potrzeb. Kompleksowe wskazówki oraz informacje o tym, jak prawidłowo zaplanować skracanie rzepaku jesienią, znajdziesz w artykule: https://osadkowski.pl/blog-agrotechnika/skracanie-rzepaku-jesienia.
Skuteczne zabezpieczenie plantacji przed zimą wymaga zahamowania nadmiernego wynoszenia pąka wierzchołkowego, co jest niezbędne nawet w przypadku nowoczesnych odmian o sprzyjającej genetyce. W tym celu doskonale sprawdzają się preparaty z grupy triazoli, które oferują zróżnicowane działanie – od czystej regulacji wzrostu, poprzez celowaną ochronę grzybobójczą, aż po wszechstronne rozwiązania łączące obie te właściwości. Odpowiedni dobór substancji czynnej i precyzyjne trafienie w optymalne okno zabiegowe, przypadające zazwyczaj na fazę 4-6 liścia, to fundament zdrowego i dobrze przygotowanego do przetrwania mrozów łanu.
